- Cement portlandzki – najczęściej używany jest do przygotowania betonów wykorzystywanych przy konstrukcjach zbrojonych stropów, nadproży, słupów.
- Cement portlandzki wieloskładnikowy – wykorzystywany jest do przygotowanie zapraw murarskich i tynkarskich, betonów podkładowych.
- Cement hutniczy – ma dużą odporność na działanie siarczanów i kwasów humusowych, co daje możliwość używania go tam, gdzie panuje podwyższona agresywność, najczęściej do fundamentów.
- Cement glinowy – charakterystyczne dla niego jest szybki przyrost wytrzymałości w pierwszych dniach po użyciu, podwyższona odporność na działanie wyższych temperatur. Może być stosowany podczas betonowania zimą.
- Cement pucolanowy – ma dużą odporność na szkodliwe wpływy środowiska kwaśnego. Ma podobne zastosowanie, jak cement hutniczy. Dodatkowo wykorzystuje się go do zapraw i tynków w dolnych częściach budynków.
- Cement z dodatkiem kamienia wapiennego – z takimi dodatkami o jasnej barwie stosowany jest do sporządzania zapraw i betonów barwionych.
Klasy cementu:
Najważniejszym parametrem cementu jest jego klasa, która określa wytrzymałość znormalizowanej próbki zaprawy na ściskanie po 28 dniach twardnienia, podawane w MPa.
W budownictwie mieszkaniowym najczęściej wykorzystuje się cementy klasy 32,5 i 42,5. Pozwalają one na przygotowanie betonów klasy B10-B25, które nie wymagają mechanicznego zagęszczania. Gatunki cementu oznacza się zgodnie z obowiązującymi normami, a na nie składają się następujące elementy:
- cement z oznaczeniem CEM I – CEM IV,
- zawartość dodatków i ich rodzaj – litery A lub B,
- symbol określonego dodatku,
- klasa wytrzymałości,
- litera R dla cementu „szybkowiążącego” lub N dla „niskoalkalicznego”.
Przykładowe oznaczenie cementu może wyglądać np. tak: CEM II/B-V 32,5R.
- CEM I – cement portlandzki czysty (bez dodatków), zwłaszcza odmiany szybkowiążącej używany jest przede wszystkim do przygotowania betonów wykorzystywanych przy konstrukcjach zbrojonych stropów, nadproży, słupów. Wykazuje wysokie ciepło hydratyzacji, dzięki czemu może być wykorzystywany w niskich temperaturach otoczenia. Wymaga jednak starannej pielęgnacji zapewniającej utrzymanie właściwej wilgotności w okresie dojrzewania.
- CEM II – cementy portlandzkie z dodatkami: żużlowy (S), krzemionkowy (D), pucolanowy (P – naturalny lub Q – przemysłowy), popiołowy (V – popiół lotny krzemionkowy, W - popiół lotny wapienny), wapienny (L), żużlowo-popiołowy (SV) – główne zastosowanie tych cementów to przygotowanie zapraw murarskich i tynkarskich, betonów podkładowych. Cement z dodatkami wapiennymi (L) o jasnej barwie nadaje się do sporządzania zapraw i betonów barwionych.
- CEM III – cement hutniczy – wysoka odporność na działanie siarczanów i kwasów humusowych pozwala na stosowanie w środowiskach o podwyższonej agresywności, dlatego najczęściej wykorzystywany jest do prac fundamentowych. Nie powinien być jednak używany, gdy temperatura otoczenia spada poniżej +5°C
- CEM IV – cement pucolanowy – również wysoka odporność na negatywny wpływ środowisk o agresji kwaśnej (np. wody siarczanowe). Stosowany podobnie jak cement hutniczy oraz do zapraw i tynków w dolnych partiach domu.
Innym podziałem cementu jest ten ze względu na sposób i szybkość wiązania i twardnienia:
- cement ekspansywny - cement, który pęcznieje w trakcie twardnienia,
- cement szybkotwardniejący,
- cement tamponażowy - mała szybkość wiązania w podwyższonej temperaturze.